Φαντάζομαι ότι θα είναι απίθανο να γράψω κάτι ποιοτικό τέτοια ώρα, αλλά παρ'όλα αυτά θα προσπαθήσω. Ονομάζομαι Τζέημς Κάμπελ. Ναι, μιλάω ελληνικά και έχω τέτοιο όνομα. Είναι η μητρική μου γλώσσα ξέρετε. Ω ναι, είμαι Έλληνας. Όχι πολύ περήφανος γι'αυτό, αλλά ναι, είμαι Έλληνας.
Πως προέκυψε το όνομα; Το ήξερα πως θα ρωτήσετε. Μεγάλη ιστορία. Μεγάλη και ανιαρή ιστορία, θα έλεγα. Άλλωστε, δεν νομίζω να σας ενδιαφέρει κιόλας. Ένα όνομα είναι, αφήστε το να πάει στο διάλο. Με βλέπετε να ρωτάω εγώ για το δικό σας όνομα; Όχι. Άρα αφήστε το.
Μου αρέσουν πολλά πράγματα. Μου αρέσει η μουσική, μου αρέσει να κάθομαι μπροστά απ'το τζάκι τις κρύες νύχτες του χειμώνα και να πίνω κρασί, ενώ γράφω ένα μάτσο μ******ς στο σημειωματάριο μου, μου αρέσουν οι ρομαντικές βόλτες στην παραλία... Λάθος, αυτό δεν μου αρέσει. Γουστάρω μουσική, συγγραφή, έμπνευση, δημιουργία, επικοινωνία. Μ'αρέσει να πίνω τεράστιες ποσότητες καφέ.
Δεν μου αρέσει το δράμα, τα μαλλιοτραβήγματα, τα λόγια πίσω απ'την πλάτη μου και γενικές μ******ς που μπορούν να καταστρέψουν τόσο τη δική μου εικόνα όσο και των άλλων. Είμαι γενικά ήρεμος, δεν μου αρέσει η βία, τα εξτρήμ μπινελίκια, οι κατινιές και τα ψέματα.
Τώρα τελευταία με βρίσκετε σε περίεργη φάση. Τολμώ να πω πως τώρα περνάω μία απ'τις πιο δύσκολες φάσεις της ζωής μου. Δεν μπορώ να αναλύσω τι ακριβώς μου συμβαίνει, γιατί και αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία, ένα τεράστιο κεφάλαιο που δεν έχει αρχίσει καλά καλά αλλά καλύπτει πάνω από 10 σελίδες στο βιβλίο που θα αναφέρεται στη ζωή μου. Πάντως, μπορώ να πω ότι βαδίζω σε ένα δρόμο με λακκούβες, σαμαράκια και γενικά σκαμπανεβάσματα, μαζί με ένα μάτσο μ*****ς οδηγούς που πάνε να περάσουν όταν το πράσινο των πεζών είναι αναμμένο και εγώ προσπαθώ να περάσω απ'τη διάβαση. Και δεν το παίρνω και πολύ καλά αυτό, αν κρίνεις ότι η συμπεριφορά μου, οι συνήθειες μου και γενικά τα πάντα που έχουν σχέση με μένα αλλάζουν προς το χειρότερο, χωρίς υπερβολές. Φτάνω σε σημείο να χάνω τη ψυχραιμία μου και θέλω είτε να κουτουλήσω κόσμο ή να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο, μέχρι να σπάσει ο τοίχος ή το κεφάλι μου, μπας και ησυχάσω επιτέλους.
Life is wonderful. Για σας μπορεί. Μπορεί εγώ να μην έχω τα προβλήματα που έχει ο κόσμος στις τριτοκοσμικές χώρες, που υποφέρει από πείνα, αρρώστιες και το θέρισμα του θανάτου αλλά το ό,τι είμαι σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτά που προανέφερα δεν πάει να πει ότι εγώ δεν έχω δικαίωμα να νιώσω άσχημα για κάτι. Δεν είμαι εγωιστής σε αυτή την περίπτωση. Γενικά είμαι, αλλά τώρα έχω και εγώ λιγάκι δίκιο.
Τι έλεγα όμως; Α, ναι, έλεγα ότι είμαι σκατά. Έλεγα ότι έχω φτάσει σε σημείο να θέλω να κλειστώ μέσα στη ντουλάπα μου, αυτό το στενό, σκοτεινό και μίζερο μέρος και να μείνω εκεί για πάντα. Νιώθω ότι δεν αξίζω τίποτα, δεν πρέπει να γίνει τίποτα όπως το θέλω και πρέπει να μείνω για πάντα μόνος μου για να πληρώσω για όλα τα κακά που έχω κάνει σε αυτό το κόσμο, τα 19, σχεδόν 20 χρόνια της σταδιοδρομίας μου. Και έχω κάνει πολλά, δεν είμαι άγιος. Δεν ήμουν πάντα έτσι όπως είμαι τώρα, καλούλης και ήσυχος, να προσπαθώ να χαμογελάω ακόμα και όταν θέλω να ουρλιάξω, να κλάψω, να χτυπήσω τη γροθιά μου στο τραπέζι και να αρχίζω να φωνάζω όλα αυτά που με ενοχλούν, με πληγώνουν, με καταπιέζουν και σκοτώνουν κάθε τρεις και λίγο ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου. Παλιά πλήγωνα για να μην πληγωθώ. Τα έκανα όλα που***α και δεν μετάνιωνα για τίποτα. Ήμουν κινούμενη καταστροφή. Μετά ηρέμησα, μεγάλωσα, ωρίμασα. Κάθισα λιγάκι να σκεφτώ και πλημμυρίστηκα από ενοχές. Βρήκα και απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν. Και τότε κατάλαβα πως η ζωή μου άρχισε να πηγαίνει κατά διαόλου.
Σκέφτηκα πως ίσως θα έπρεπε να βγάλω την αλήθεια από μέσα μου, για να μην κουβαλάω μόνος μου το σταυρό μετά από την τόσο μεγάλη ανακάλυψη σε σχέση με μένα. Το έκανα, μπας και νιώσω καλύτερα. Κάτι πάει να γίνει, αλλά πολλές ερωτήσεις, απορίες, απόψεις σχετικά με το θέμα. Αντιμετωπίζομαι σαν κάτι τόσο περίεργο, λες και εγώ φταίω που είμαι έτσι. Φταίω για πάρα πολλά πράγματα, αλλά όχι γι'αυτό. Και δεν αντέχω πλέον. Μου'ρχεται να κάτσω μέσα στο σπίτι και να μην πηγαίνω πουθενά. Να πηγαίνω μόνο στα μαθήματα μου, μπας και βγάλω τη σχολή μου. Για να αποφύγω τις ερωτήσεις. Ίσως είμαι δειλός, αλλά δεν είστε στη θέση μου. Και μέχρι να έρθετε στη θέση μου, δεν μπορείτε να κρίνετε πόσο δειλός είμαι.
Απ'ότι φαίνεται, τελικά όντως έγραψα ένα μάτσο πί**ς. Θα το κλείσω εδώ. Καληνύχτα, πάω να την πέσω. Τουλάχιστον να προσπαθήσω. Θα συνεχίσω αυτό το θέμα κάποια άλλη φορά.
Πως προέκυψε το όνομα; Το ήξερα πως θα ρωτήσετε. Μεγάλη ιστορία. Μεγάλη και ανιαρή ιστορία, θα έλεγα. Άλλωστε, δεν νομίζω να σας ενδιαφέρει κιόλας. Ένα όνομα είναι, αφήστε το να πάει στο διάλο. Με βλέπετε να ρωτάω εγώ για το δικό σας όνομα; Όχι. Άρα αφήστε το.
Μου αρέσουν πολλά πράγματα. Μου αρέσει η μουσική, μου αρέσει να κάθομαι μπροστά απ'το τζάκι τις κρύες νύχτες του χειμώνα και να πίνω κρασί, ενώ γράφω ένα μάτσο μ******ς στο σημειωματάριο μου, μου αρέσουν οι ρομαντικές βόλτες στην παραλία... Λάθος, αυτό δεν μου αρέσει. Γουστάρω μουσική, συγγραφή, έμπνευση, δημιουργία, επικοινωνία. Μ'αρέσει να πίνω τεράστιες ποσότητες καφέ.
Δεν μου αρέσει το δράμα, τα μαλλιοτραβήγματα, τα λόγια πίσω απ'την πλάτη μου και γενικές μ******ς που μπορούν να καταστρέψουν τόσο τη δική μου εικόνα όσο και των άλλων. Είμαι γενικά ήρεμος, δεν μου αρέσει η βία, τα εξτρήμ μπινελίκια, οι κατινιές και τα ψέματα.
Τώρα τελευταία με βρίσκετε σε περίεργη φάση. Τολμώ να πω πως τώρα περνάω μία απ'τις πιο δύσκολες φάσεις της ζωής μου. Δεν μπορώ να αναλύσω τι ακριβώς μου συμβαίνει, γιατί και αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία, ένα τεράστιο κεφάλαιο που δεν έχει αρχίσει καλά καλά αλλά καλύπτει πάνω από 10 σελίδες στο βιβλίο που θα αναφέρεται στη ζωή μου. Πάντως, μπορώ να πω ότι βαδίζω σε ένα δρόμο με λακκούβες, σαμαράκια και γενικά σκαμπανεβάσματα, μαζί με ένα μάτσο μ*****ς οδηγούς που πάνε να περάσουν όταν το πράσινο των πεζών είναι αναμμένο και εγώ προσπαθώ να περάσω απ'τη διάβαση. Και δεν το παίρνω και πολύ καλά αυτό, αν κρίνεις ότι η συμπεριφορά μου, οι συνήθειες μου και γενικά τα πάντα που έχουν σχέση με μένα αλλάζουν προς το χειρότερο, χωρίς υπερβολές. Φτάνω σε σημείο να χάνω τη ψυχραιμία μου και θέλω είτε να κουτουλήσω κόσμο ή να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο, μέχρι να σπάσει ο τοίχος ή το κεφάλι μου, μπας και ησυχάσω επιτέλους.
Life is wonderful. Για σας μπορεί. Μπορεί εγώ να μην έχω τα προβλήματα που έχει ο κόσμος στις τριτοκοσμικές χώρες, που υποφέρει από πείνα, αρρώστιες και το θέρισμα του θανάτου αλλά το ό,τι είμαι σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτά που προανέφερα δεν πάει να πει ότι εγώ δεν έχω δικαίωμα να νιώσω άσχημα για κάτι. Δεν είμαι εγωιστής σε αυτή την περίπτωση. Γενικά είμαι, αλλά τώρα έχω και εγώ λιγάκι δίκιο.
Τι έλεγα όμως; Α, ναι, έλεγα ότι είμαι σκατά. Έλεγα ότι έχω φτάσει σε σημείο να θέλω να κλειστώ μέσα στη ντουλάπα μου, αυτό το στενό, σκοτεινό και μίζερο μέρος και να μείνω εκεί για πάντα. Νιώθω ότι δεν αξίζω τίποτα, δεν πρέπει να γίνει τίποτα όπως το θέλω και πρέπει να μείνω για πάντα μόνος μου για να πληρώσω για όλα τα κακά που έχω κάνει σε αυτό το κόσμο, τα 19, σχεδόν 20 χρόνια της σταδιοδρομίας μου. Και έχω κάνει πολλά, δεν είμαι άγιος. Δεν ήμουν πάντα έτσι όπως είμαι τώρα, καλούλης και ήσυχος, να προσπαθώ να χαμογελάω ακόμα και όταν θέλω να ουρλιάξω, να κλάψω, να χτυπήσω τη γροθιά μου στο τραπέζι και να αρχίζω να φωνάζω όλα αυτά που με ενοχλούν, με πληγώνουν, με καταπιέζουν και σκοτώνουν κάθε τρεις και λίγο ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου. Παλιά πλήγωνα για να μην πληγωθώ. Τα έκανα όλα που***α και δεν μετάνιωνα για τίποτα. Ήμουν κινούμενη καταστροφή. Μετά ηρέμησα, μεγάλωσα, ωρίμασα. Κάθισα λιγάκι να σκεφτώ και πλημμυρίστηκα από ενοχές. Βρήκα και απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν. Και τότε κατάλαβα πως η ζωή μου άρχισε να πηγαίνει κατά διαόλου.
Σκέφτηκα πως ίσως θα έπρεπε να βγάλω την αλήθεια από μέσα μου, για να μην κουβαλάω μόνος μου το σταυρό μετά από την τόσο μεγάλη ανακάλυψη σε σχέση με μένα. Το έκανα, μπας και νιώσω καλύτερα. Κάτι πάει να γίνει, αλλά πολλές ερωτήσεις, απορίες, απόψεις σχετικά με το θέμα. Αντιμετωπίζομαι σαν κάτι τόσο περίεργο, λες και εγώ φταίω που είμαι έτσι. Φταίω για πάρα πολλά πράγματα, αλλά όχι γι'αυτό. Και δεν αντέχω πλέον. Μου'ρχεται να κάτσω μέσα στο σπίτι και να μην πηγαίνω πουθενά. Να πηγαίνω μόνο στα μαθήματα μου, μπας και βγάλω τη σχολή μου. Για να αποφύγω τις ερωτήσεις. Ίσως είμαι δειλός, αλλά δεν είστε στη θέση μου. Και μέχρι να έρθετε στη θέση μου, δεν μπορείτε να κρίνετε πόσο δειλός είμαι.
Απ'ότι φαίνεται, τελικά όντως έγραψα ένα μάτσο πί**ς. Θα το κλείσω εδώ. Καληνύχτα, πάω να την πέσω. Τουλάχιστον να προσπαθήσω. Θα συνεχίσω αυτό το θέμα κάποια άλλη φορά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου