Ναι, ο τίτλος του άρθρου μπορεί να σας σοκάρει, αλλά ήρθε η ώρα να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου που αφορούν αυτή τη γιορτή που υποτίθεται πως μας γεμίζει με χαρά και αγαλλίαση και άλλα τέτοια, επειδή γιορτάζουμε τη γέννηση του Jesus Christ... Ώπα. Πρώτο πρόβλημα. Εγώ δε γιορτάζω τη γέννηση κανενός. Δεν ασχολούμαι με ιστορικά πρόσωπα που δεν είμαι καν σίγουρος πως υπήρξαν. Αυτοί γιορτάζουν τη γέννηση μου; Όχι. Άρα εγώ γιατί πρέπει να κάνω πάρτυ; Μην μου πείτε πως είναι μια γιορτή του Χριστιανισμού. Είμαι άθεος. Άρα το επιχείρημα απορρίπτεται πριν καν το χρησιμοποιήσετε.
Έπειτα θα μου πειτε πως θα ξεκουραστώ για λίγες μέρες, θα γεμίσω τις μπαταρίες μου. Οι μπαταρίες μου είναι μια χαρά. Εγώ αν κάθομαι, βαριέμαι. Και όταν βαριέμαι, σκέφτομαι. Και όταν σκέφτομαι, shit happens. Κάθε φορά. Η σκέψη δεν είναι ποτέ καλό πράγμα, ειδικά όταν είμαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Τι να κάνω τις 15 μέρες διακοπών αν πέφτω σε κατάθλιψη; Έπειτα θα μου πειτε να βγω με τους φίλους μου. Για ποιους μιλάτε όμως; Είμαι εντελώς μόνος μου εδώ πέρα. Μένω στου διάολου τη μάνα, εδώ φίλους δεν έχω (για Σίνδο μιλάμε τώρα), τα άτομα που ξέρω στο κέντρο είναι πολύ πιθανό να είναι απασχολημένα με οικογένειες, δεσμούς και επίσης δεν είναι από Θεσσαλονίκη, κάτι που σημαίνει πως έχουν ήδη φύγει για την πόλη τους, κάτι που θα σας κάνει να μου πείτε να περάσω λίγο χρόνο με την οικογένεια μου. Τους βλέπω κάθε μέρα. Και οι λίγες ώρες μου φτάνουν. Αρκετά. Άσε που στην τελική δεν είναι ελεύθερος χρόνος γιατί έχω διάβασμα και εργασίες.
Μετά θα πείτε ότι θα πάρω δώρα. Και έχω απάντηση και για αυτό. Έχουμε οικονομική κρίση και είμαι 19 χρονών μαντράχαλος. Επίσης είμαι άθεος και έχω εμπεδώσει πως δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης, κάτι που σημαίνει ότι κανείς δεν θα φροντίσει να βάλει κάτι κάτω απ'το δέντρο για μένα. Δεν έχουμε καν δέντρο εδώ μέσα. Αλλά να σου πω, καλύτερα. Πιάνει χώρο και εγώ θα έπρεπε μετά να το ξεστολίσω και να το μαζέψω. Επίσης, υπάρχουν άτομα μέσα στο σπίτι που εξακολουθούν να πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη, κάτι που σημαίνει ότι θα θέλουν δώρα. Και ποιος θα τα πάρει τα δώρα; Ο μαλάκας. Βεβαίως, εγώ τρέχω. Πήρα βέβαια και μερικά μόνος μου... Απλά, γιατί σκέφτηκα πως θα τους άρεσαν. Εγώ τα μισώ τα Χριστούγεννα, αλλά δεν πάει να πει πως πρέπει να ψυχοπλακώσω και τους άλλους, όπως κάνω τώρα με εσάς. Έχω την τάση να δίνω δώρα. Και γι'αυτό είμαι άφραγκος.
Άφραγκος, μόνος και στα πρόθυρα κατάθλιψης, αγκαλιά με τον υπολογιστή και τις κονσόλες μου. Αυτή είναι η ζωή του Τζέημς στις γιορτές.
Θα με ρωτήσετε γιατί, αφού δεν μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, δεν λέω το ίδιο πράγμα για το Πάσχα.
Το Πάσχα... Εγώ τρώω σαν γουρούνι. Έχει αυγά, μαγειρίτσα, αρνί, σαλάτες, τα πάντα. Τρώω σαν γουρούνι. Τα Χριστούγεννα έχει πολλά γλυκά, τα οποία δεν μου αρέσουν. Το Πάσχα έχει μόνο κουλούρια και τσουρέκι. Τα κουλούρια τα βάζω στο καφέ και το τσουρέκι... Είναι απόλαυση. Δεν τρώω κουραμπιέδες, μελομακάρονα και άλλα τέτοια.
Και επιστρέφω στους λόγους που με κάνουν να αντιπαθώ τα Χριστούγεννα. Η παραμονή. Αυτή η εκνευριστική στιγμή που όλοι μας ξέρουμε. Κοιμάμαι ήρεμος στο κρεβάτι μου... Στα ζεστά... Στην ησυχία... Και ξαφνικά, κατά τις 8 το πρωί, ή 9... Χτυπάει το κουδούνι. Και η μάνα μου ανοίγει... Και τόοοοοτε...
"ΚΑΛΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΙ ΑΑΑΑΑΝ ΕΙ-- ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΜΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ ΣΑΣ"
Τότε είναι που πετάγομαι, βρίζω θεούς και δαίμονες και αναθεματίζω την τύχη μου, αφού δεν μπορώ να φορέσω ωτοασπίδες. Δεν τραγουδάνε, γκαρίζουν. Ξεχνάνε τους στίχους και λένε άκυρα. Και η μάνα μου τους βοηθάει να το πουν σωστά, σαν δασκάλα. Και τότε είναι που τα παίρνω και γρυλίζω μόνος μου στο δωμάτιο. Ευτυχώς, λόγω οικονομικής κρίσης, η μάνα μου ανοίγει μόνο στα παιδιά της γειτονιάς, κάτι που μου επιτρέπει να μην ακούω τις γκαρίδες. Εξακολουθώ όμως να ακούω το κουδούνι. Και έτσι δεν κοιμάμαι και όταν δεν κοιμάμαι, συγχίζομαι. Και όταν συγχίζομαι, ψάξτε τρύπα να κρυφτείτε.
Τέλοσπαντων... Αφού δεν βλέπω τηλεόραση, απόφευγω το γιορτινό ρεπερτόριο. Και αυτό που κάνω τα Χριστούγεννα είναι το εξής: Παίρνω ένα μπουκάλι κρασί ή μια εξάδα μπύρες, ανοίγω τον υπολογιστή και πίνω μόνος μου, αφού κανείς δεν είναι μέσα. Άντε να δω και καμιά ταινία ασχέτου περιεχομένου. Αλλά έτσι τη βγάζω. Εγώ, το αλκόολ και ο υπολογιστής, μέχρι να ξεραθώ.
Και μετά με ρωτάτε γιατί δεν γουστάρω τα Χριστούγεννα; Εγώ σας ρωτάω: Γιατί να τα γουστάρω;
Και έτσι κλείνω και αποχωρώ.
Υ.Γ.: Να δούμε τι θα κάνω φέτος που δεν θα μπορώ καν να πιω. Όπως φαίνεται, σκατά θα είμαι με το στομάχι μου.
Έπειτα θα μου πειτε πως θα ξεκουραστώ για λίγες μέρες, θα γεμίσω τις μπαταρίες μου. Οι μπαταρίες μου είναι μια χαρά. Εγώ αν κάθομαι, βαριέμαι. Και όταν βαριέμαι, σκέφτομαι. Και όταν σκέφτομαι, shit happens. Κάθε φορά. Η σκέψη δεν είναι ποτέ καλό πράγμα, ειδικά όταν είμαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Τι να κάνω τις 15 μέρες διακοπών αν πέφτω σε κατάθλιψη; Έπειτα θα μου πειτε να βγω με τους φίλους μου. Για ποιους μιλάτε όμως; Είμαι εντελώς μόνος μου εδώ πέρα. Μένω στου διάολου τη μάνα, εδώ φίλους δεν έχω (για Σίνδο μιλάμε τώρα), τα άτομα που ξέρω στο κέντρο είναι πολύ πιθανό να είναι απασχολημένα με οικογένειες, δεσμούς και επίσης δεν είναι από Θεσσαλονίκη, κάτι που σημαίνει πως έχουν ήδη φύγει για την πόλη τους, κάτι που θα σας κάνει να μου πείτε να περάσω λίγο χρόνο με την οικογένεια μου. Τους βλέπω κάθε μέρα. Και οι λίγες ώρες μου φτάνουν. Αρκετά. Άσε που στην τελική δεν είναι ελεύθερος χρόνος γιατί έχω διάβασμα και εργασίες.
Μετά θα πείτε ότι θα πάρω δώρα. Και έχω απάντηση και για αυτό. Έχουμε οικονομική κρίση και είμαι 19 χρονών μαντράχαλος. Επίσης είμαι άθεος και έχω εμπεδώσει πως δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης, κάτι που σημαίνει ότι κανείς δεν θα φροντίσει να βάλει κάτι κάτω απ'το δέντρο για μένα. Δεν έχουμε καν δέντρο εδώ μέσα. Αλλά να σου πω, καλύτερα. Πιάνει χώρο και εγώ θα έπρεπε μετά να το ξεστολίσω και να το μαζέψω. Επίσης, υπάρχουν άτομα μέσα στο σπίτι που εξακολουθούν να πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη, κάτι που σημαίνει ότι θα θέλουν δώρα. Και ποιος θα τα πάρει τα δώρα; Ο μαλάκας. Βεβαίως, εγώ τρέχω. Πήρα βέβαια και μερικά μόνος μου... Απλά, γιατί σκέφτηκα πως θα τους άρεσαν. Εγώ τα μισώ τα Χριστούγεννα, αλλά δεν πάει να πει πως πρέπει να ψυχοπλακώσω και τους άλλους, όπως κάνω τώρα με εσάς. Έχω την τάση να δίνω δώρα. Και γι'αυτό είμαι άφραγκος.
Άφραγκος, μόνος και στα πρόθυρα κατάθλιψης, αγκαλιά με τον υπολογιστή και τις κονσόλες μου. Αυτή είναι η ζωή του Τζέημς στις γιορτές.
Θα με ρωτήσετε γιατί, αφού δεν μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, δεν λέω το ίδιο πράγμα για το Πάσχα.
Το Πάσχα... Εγώ τρώω σαν γουρούνι. Έχει αυγά, μαγειρίτσα, αρνί, σαλάτες, τα πάντα. Τρώω σαν γουρούνι. Τα Χριστούγεννα έχει πολλά γλυκά, τα οποία δεν μου αρέσουν. Το Πάσχα έχει μόνο κουλούρια και τσουρέκι. Τα κουλούρια τα βάζω στο καφέ και το τσουρέκι... Είναι απόλαυση. Δεν τρώω κουραμπιέδες, μελομακάρονα και άλλα τέτοια.
Και επιστρέφω στους λόγους που με κάνουν να αντιπαθώ τα Χριστούγεννα. Η παραμονή. Αυτή η εκνευριστική στιγμή που όλοι μας ξέρουμε. Κοιμάμαι ήρεμος στο κρεβάτι μου... Στα ζεστά... Στην ησυχία... Και ξαφνικά, κατά τις 8 το πρωί, ή 9... Χτυπάει το κουδούνι. Και η μάνα μου ανοίγει... Και τόοοοοτε...
"ΚΑΛΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΙ ΑΑΑΑΑΝ ΕΙ-- ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΜΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ ΣΑΣ"
Τότε είναι που πετάγομαι, βρίζω θεούς και δαίμονες και αναθεματίζω την τύχη μου, αφού δεν μπορώ να φορέσω ωτοασπίδες. Δεν τραγουδάνε, γκαρίζουν. Ξεχνάνε τους στίχους και λένε άκυρα. Και η μάνα μου τους βοηθάει να το πουν σωστά, σαν δασκάλα. Και τότε είναι που τα παίρνω και γρυλίζω μόνος μου στο δωμάτιο. Ευτυχώς, λόγω οικονομικής κρίσης, η μάνα μου ανοίγει μόνο στα παιδιά της γειτονιάς, κάτι που μου επιτρέπει να μην ακούω τις γκαρίδες. Εξακολουθώ όμως να ακούω το κουδούνι. Και έτσι δεν κοιμάμαι και όταν δεν κοιμάμαι, συγχίζομαι. Και όταν συγχίζομαι, ψάξτε τρύπα να κρυφτείτε.
Τέλοσπαντων... Αφού δεν βλέπω τηλεόραση, απόφευγω το γιορτινό ρεπερτόριο. Και αυτό που κάνω τα Χριστούγεννα είναι το εξής: Παίρνω ένα μπουκάλι κρασί ή μια εξάδα μπύρες, ανοίγω τον υπολογιστή και πίνω μόνος μου, αφού κανείς δεν είναι μέσα. Άντε να δω και καμιά ταινία ασχέτου περιεχομένου. Αλλά έτσι τη βγάζω. Εγώ, το αλκόολ και ο υπολογιστής, μέχρι να ξεραθώ.
Και μετά με ρωτάτε γιατί δεν γουστάρω τα Χριστούγεννα; Εγώ σας ρωτάω: Γιατί να τα γουστάρω;
Και έτσι κλείνω και αποχωρώ.
Υ.Γ.: Να δούμε τι θα κάνω φέτος που δεν θα μπορώ καν να πιω. Όπως φαίνεται, σκατά θα είμαι με το στομάχι μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου